OMatKo 2020
Książki, dzięki którym pokochasz matematykę - PWN
Multigra - Matematyka to frajda





KPM_01
paypal

przeszukaj serwisSZUKAJ W SERWISIE

 

Już w sprzedaży nowy, 56. numer Świata Matematyki.

Zapraszamy do niesamowitych zadań tworzonych przez samurajów, czy świata 2D i 3D.

Dla ÓSMOKLASISTÓW niesamowite zadania testowe - także dla dorosłych.

Zapraszamy w nowy świat matematyki.

Tutaj zapoznasz się z zawartością nowego numeru

 

* * *

Tutaj zamieszczamy rozwiązanie następującego Sangaku

 

* * *

 

 
Drodzy Czytelnicy!

Z powodu nieterminowego dostarczania przesyłek przez Pocztę Polska, przesyłki Świata Matematyki pakowane w paczkach będą dostarczane przez firmę kurierską. W zamówieniu należy podać telefon kontaktowy dla kuriera. Koszt przesyłki jest zachowany.
Przepraszamy za zmianę i zachęcamy do długich letnich podróży przez Świat Matematyki.

 


* * *

03.14, czyli Dzień liczby Pi

        

 "Podziwu godna liczba Pi
 trzy koma jeden cztery jeden.
 Wszystkie jej dalsze cyfry też są początkowe pięć dziewięć dwa, ponieważ nigdy się nie kończy
 Nie pozwala się objąć sześć pięć trzy pięć spojrzeniem,
 osiem dziewięć obliczeniem,
 siedem dziewięć wyobraźnią,
a nawet trzy dwa trzy osiem żartem, czyli porównaniem..."

                                                                                 Wiesława Szymborska

 

* * *

 

Mniej znani matematycy

 

  

Philippe de la Hire

Matematyk, astronom, fizyk, przyrodnik oraz malarz. Urodził się w Paryżu 18 marca 1640 roku; zmarł w Paryżu 21 kwietnia 1718 roku. Jego ojciec Laurent de La Hire był uznawanym artystą. La Hire interesował się szczególnie matematyką, w której to dziedzinie początkowo był uczniem, a następnie współpracownikiem samego Desargues. Kontynuował prace Desargues oraz Pascal’a. W 1678 roku został członkiem Francuskiej Akademii Nauk ze specjalizacją w astronomii. Opublikował w 1702 roku tabele ruchów Słońca, Księżyca i planet. Od 1679 roku pracował nad mapami Bretanii, Calais, Dunkierki oraz Prowansji, które zostały zamówione przez rząd francuski. W 1684 roku badał przepływ oraz zmiany poziomu wody w rzece Eure, w związku z potrzebami dostawy wody  dla Wersalu. Ponadto, opracował przyrząd do mierzenia wysokości terenu nad poziomem morza. Jego osiągnięcia naukowe zdobyły mu stanowisko profesorskie w Collège de France, w 1682 roku, oraz w Akademii Architektury, gdzie prowadził wykłady.

Główne zasługi miał w dziedzinie teoretycznej geometrii. Zainteresowanie geometrią wynikało z jego badań nad perspektywą w malarstwie, które studiował 4 lata we Włoszech. Opracował nowe metody wykreślania przekrojów stożków na płaszczyźnie. W 1685 roku napisał pracę o epicykloidach, w 1694 roku o cykloidach, a w 1708 roku dotyczącą konchoidy. W 1708 roku obliczył długość kardioidy. Opublikował w 1685 roku obszerną pracę dotyczącą stożków, w której nie tylko uprościł i ulepszył dowody dotyczące wielu znanych twierdzeń matematycznych, ale również opracował kilka nowych, szczególnie z dziedziny układu biegunowego oraz współrzędnych biegunowych – tematy, które dopiero w XIX wieku zaczęto w pełni rozwijać.

Również między innymi zajmował się tzw. magicznymi kwadratami, które stanowią układ liczb całkowitych (często 1, 2, …, n2) ułożonych w taki sposób, że suma liczb każdej kolumny oraz rzędów jest jednakowa, na przykład:

 4     9     2

3     5      7

8     1       6 jest magicznym kwadratem 3 x 3.

Ponadto, la Hire zajmował się opisową zoologią, badał układ oddechowy człowieka oraz fizjologiczną optyką oka. Góry Mons La Hire na Księżycu zostały nazwane na jego cześć.

Dwóch jego synów było znanymi naukowcami - Gabriel-Philippe de La Hire (1677-1719) był matematykiem, a Jean-Nicolas de La Hire (1685-1727) botanikiem.

Odznaczał się wielką pracowitością, bezinteresownością oraz pietyzmem w pracy.

Najważniejsze prace La Hire to:  "Nouvelle Méthode en Géométrie pour les sections des superficies coniques et cylindriques" (1673); "Nouveaux Eléments des Sections Coniques: Les Lieux Géométriques: Les Constructions ou Effections des Equations" (Paryż, 1679); "Traité de Gnomonique" (1682); "Sectiones conicæ in novem libros distributæ" (Paryż, 1685); "Tables du soleil et de la lune" (1687); "Ecole des arpenteurs" (1689); "Mémoire sur les conchoïdes" (1708); "Traité de mécanique" (Paris, 1729).

* * *

ZAGADKI SAM’A LOYD’A

Wszystkich amatorów zadań "z brodą" zapraszam do tego artykułu

 

* * *

Chcesz wiedzieć, czy dobrze rozwiązałeś zagadki Loyd'a wejdź tutaj

  


* * *

Tu znajdziesz spis treści numerów archiwalnych naszego czasopisma.

* * *

ŚWIAT MATEMATYKI NR1. 
- REAKTYWACJA

Nie zwlekaj - już teraz możesz mieć wpływ na Reaktywację 1 numeru czasopisma Świat Matematyki. Nie wymaga to żadnego wysiłku. Wystarczy, że na adres mailowy redakcji: biuro@swiatmatematyki.pl złożysz zamówienie na 1 egzemplarz czasopisma, tytułując wiadomość: "REAKTYWACJA". Reaktywujemy pierwsze wydanie po wpłynięciu 220 zamówień, także namów rodzinę i znajomych, aby złożyli zamówienie i kupili czasopismo. Koszt jednego czasopisma - 9 zł.

Opłata za czasopismo, na podstawie zamównia, dopiero po wydrukowaniu REAKTYWACJI. Termin druku zależy od ilości zgłoszeń.

 

 

* * *

   

Poprawne rozwiązania konkursów: KONKURS AGENTA i TRUSKAWKOWY KONKURS:  nadesłali: Grzegorz P. z Warszawy; Michał A. z Gostynia; Kazimierz K. z Rzeszowa; Daria T. z Kartuzy; Emilia B. z Lądka; Janusz W. z Warszawy; Leszek M. ze Szczecina' Marek P. z Ińska oraz Emilia W. z Krakowa; Lucyna P. z Pogórskiej Woli; Mateusz R. ze Szczecina; Wojciech D. z Wilkszyna gm. Miękinia; Gabriela S. z Łodzi; Leszek M. ze Szczecina i Janusz W. z Warszawy.

Wszystkim Gratulujemy. Do zwycięzców zostały przesłane nagrody w postaci książek wydawnictwa PWN: "MATEMATYKA – 50 idei, które powinieneś znać" oraz "Krótka podróż w głąb matematyki" oraz różne gry przygotowane przez MG - Multigra.

Tutaj zamieszczamy poprawne rozwiązania naszych konkursów z numeru54 naszego czasopisma.

 

 

 

 

 

 

* * *

 Tutaj znajdziesz opis mnożenia obrazkowego nauczany w szkołach japońskich.

* * *

 

Wszystkich zainteresowanych zapraszamy do rozwiązywania ciekawych zadań matematycznych prezentowanych na naszej stronie. Raz w tygodniu, a może częściej, dodajemy nowe. Na tej stronie są sukcesywnie umieszczane ich rozwiązania.

* * *

 

 

Historia niektórych symboli geometrycznych

Oznaczanie wierzchołków trójkąta literami. Poraz pierwszy liter A; B i C do oznaczenia boków trójkąta użył Richard Rawlinson w pamflecie przygotowanym w Oxfordzie w okresie między 1655 a 1668 rokiem. Liter a, b, c użył do oznaczenia przeciwległych katów. Według jego notacji A oznaczało najdłuższy bok, a C najkrótszy . Podobnych oznaczeń używali Leonhard Euler oraz Thomas Simpson. Euler wprowadził te oznaczenia w 1753 roku w pracy Histoire de l'académie de Berlin, z tym, że kąty oznaczył dużymi literami. W 1866 roku, Karl Theodor Reye (1838 – 1919) zaproponował użycie liter dużych dla punktów, liter małych dla linii, oraz małych liter greckich dla płaszczyzn w znakomitej dwu-tomowej pracy dotyczącej geometrii - Die Geometrie der Lage.

Kąt. Pierre Hérigone (1580-1643) użył symbolu  do oznaczenia kąta w Cursus mathematicus. Praca ta została opublikowana w 1634 roku.

Łuk. Symbol łuku po raz pierwszy pojawia się w XII wieku w pracy Liber embadorum autorstwa Savasorda w tłumaczeniu Tivoli’ego.

Okrąg. Heron oznaczał okrąg za pomocą koła z kropką w środku około roku 150 n.e. Pappus używał koła z kropką i bez kropki w środku do reprezentowania okręgu w IV wieku n.e. Trójkąt. W tym samym czasie Heron zastąpił słowo trójkąt małym rysunkiem trójkąta. Promień. Leonhard Euler dla oznaczenia promienia zastosował literę R dla okręgu opisanego oraz literę r dla promienia okręgu wpisanego.

Stopień. Symbole stopni, minut i sekund zostały zastosowane po raz pierwszy przez Klaudiusza Ptolomeusza (ok.85 – 165 roku n.e.) w pracy Almagest. Jednakże, notacja jego różni się nieco od współczesnej i dlatego nie można z całą pewnością stwierdzić, iż nasze symbole stopni, minut i sekund są pochodzenia greckiego. Pierwszy nowoczesny zapis symbolu stopnia 0 znajduje się w pracy Gemma Frisius, Arithmeticae practicae moethodus facilis autorstwa Gemma Frisius (1508-1555) w wydaniu z 1569 roku. Symbol ten również pojawia się w suplemencie do pracy z1558 roku dotyczącej ułamków astronomicznych Jacques Peletier’a (1517-1582). W pracy Prvtenicae tabulae coelestium motuum z 1571 roku, Erasmus Reinhold zastosował symbole 0, ‘ oraz ‘’ do oznakowania stopni, minut i sekund.

Odcinek. Kreskę narysowaną nad literami AB w celu oznaczenia odcinka po raz pierwszy zastosował w 1647 roku Bonaventura Cavalieri (1598-1647) w pracy Geometria indivisibilibae oraz Exercitationes geometriae sex.

Współczynnik kierunkowy funkcji liniowej. Najwcześniejsze znane zastosowanie litery m dla oznaczenia współczynnika kierunkowego funkcji liniowej znajduje się we wspomnieniach Vincenzo Riccati’ego: De methodo Hermanni ad locos geometricos resolvendos, które stanowią rozdział XII księgi Vincentii Riccati Opusculorum ad res Physica, & Mathematicas pertinentium (1757). Ricatti powołuje tu się na szwajcarskiego matematyka Jakoba Hermann’a (1678-1733). W 1844 r. w pracy A Treatise on Plane Co-Ordinate Geometry napisanej przez Matthew O’Brien’a omówiono równanie y = mx +c. George Salmon (1819-1904), irlandzki matematyk, omówił równanie y = mx + b w swojej pracy: A Treatise on Conic Sections opublikowanej w 1848 roku. Salmon powoływał się na pracę Conic Sections O’Brien’a i możliwe, że przyswoił sobie notację z tej pracy. Praca Treatise on Plane Co-Ordinate Geometry Isaac Todhunter’a z 1855 roku zawiera równanie y = mx + c, jak również praca Analytic Geometry (1924) autorów Arthur M. Harding’a i George W. Mullins’a. Nie wiadomo dokładnie dlaczego literę m wybrano na oznaczenie współczynnika kierunkowego funkcji liniowej. John Conway sugeruje, że m mogłoby pochodzić od słów: „moduł nachylenia”. Ponadto, po francusku monter oznacza wspinanie. W szwedzkich podręcznikach matematycznych równanie powyższe pisane jest jako y = kx + m, prawdopodobnie dlatego, iż słowo nachylenie po szwedzku brzmi: "riktningskoefficient", co dosłownie oznacza: współczynnik kierunku, dlatego k pochodzi od słowa "koefficient." W Rosji równanie niniejsze pisane jest jako y = kx + b. K po rosyjsku nazywa się współczynnikiem kątowym. Słowo „współczynnik” w cyrylicy zaczyna się od k. Natomiast pochodzenie stosowania litery b nie jest jasne.

Znak równoległość.   Dwie pionowe linie dla oznaczenie równoległości po raz pierwszy zastosował Heron ok. roku 150 n.e. Użyto dwóch linii pionowych ze względu na konieczność odróżnienia ich od poziomego znaku równości =. Tego samego symbolu równoległości użyli także: William Oughtred (1574-1660) w swojej pracy Opuscula Mathematica Hactenus Inedita. Praca została opublikowana pośmiertnie w 1677 roku.  John Kersey (1616-1677) użył symbolu równoległości w pracy Algebra wydanej w 1673 roku.

Znak prostopadłość. Znak prostopadłości ┴  po raz pierwszy wprowadziił Pierre Hérigone (1580-1643) w 1634 roku w sześcio-tomowej pracy Cursus mathematicus. W swoim dziele Herigone zaproponował też  wiele nowych symboli matematycznych.

Kąt prosty. Po raz pierwszy znak kąta prostego  jako ∟ użył Pappus.

Figury podobne. Znak podobieństwa figur ~ po raz pierwszy wprowadził Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716) w swoim rękopisie z 1679 roku. Symbol był obróconą na bok literą S, na podstawie słowa łacińskiego similis (podobnie).  W rękopisie Characteristica Geometrica znajduje się następujące zdanie: "similitudinem ita notabimus: a ~ b". Natomiast  po raz pierwszy oficjalnie opublikowano w księdze znak podobieństwa figur w 1710 roku w pracy Leibniza Miscellanea Berolinensia, w artykule "Monitum”.

 

 

 
* * *

Ciekawe informacje na temat "Złotej liczby" znajdziesz tutuaj.

 * * *

Garść informacji o trójkącie Pascala

* * *

Znormalizowane formaty arkuszów papieru i ich wyznaczanie.

* * *

Tu przeczytasz o systemie edukacji w Starożytnym Rzymie a głównie o tym: jakiej matematyki i w jaki sposób nauczano w starożytnym Rzymie.

* * *

 Tutaj znajdziesz kilka drobnych ciekawostek

* * *  

  

    

 

Drobne ciekawostki matematyczne

   

Jak zważyć liczbę pi

   

 

Problemem wyznaczania liczby pi zajmowaliśmy się już nie raz.

Pan Krzysztof Maciasuk przysłał nam ciekawy materiał filmowy, pokazujący, jak za pomocą wagi kuchennej wyznaczyć wartość liczby pi.

Znajdziesz go na https://www.youtube.com/watch?v=ZU1rmbV3kkA

 

* * *

   

Tu możesz sobie zrobić powtórkę z konstrukcji matematycznych

* * *

 

Historia matematyki

 

Planujemy na naszej stronie zamieścić cykl artykułów poświęconych historii matematyki.

Tu znajdziesz pierwszy artykuł z tego cyklu.

    

 

 

Matematyka w starożytnych Chinach

 

Tutaj znajdziesz artykuł opisujący osiągnięcia matematyczne starożytnych Chińczytków.

Artykuł powstał w oparciu o tekst znajdujący się na

http://www.storyofmathematics.com/chinese.html

 

* * *

  

Pitagoras z Samos

Tutaj zamieściliśmy biografię jednego z najbardziej znanych i najbardziej tajemniczych matematyków starożytności.

* * *

  

                          Matematyka Wedyjska

Na stronie http://adamklimowski.pl/matematyka-wedyjska.html można znaleźć bardzo ciekawy artykuł autorstwa Pana Adama Klimowskiego poświęcony szybkim technikom liczenia. Zainteresowanych tym zagadnieniem polecam ten artykuł.

* * *

 

 Słownik pojęć związanych z liczbami


Zamieszczony tutaj tekst został przygotowany dla gazety osiedlowej. Myslimy, że może on zainteresować także naszych czytelników. Zapraszam do lektury.

* * *

   

Matematyka w muzyce

 O powiązaniach matematyki i muzyki wie prawie każdy. Na stronie MEAKULTURA znaleźliśmy artykuł o historii powiązań matematyki i muzyki. Zachęcamy do jego lektury.

* * *

Liczby zaprzyjaźnione

Definicje i przykłady związane z liczbami zaprzyjaźnionymi.

 

 

Matematyka Hinduska

     

 

 

 

 

Jednym z największych matematyków hinduskich był żyjący w XII w. Bhaskara II. Jego poprzednik Bhaskara I żył w VII w.

Największym dziełem Bhaskary było  Siddhanta Siromani (Korona Rozpraw Naukowych)

Tutaj znajdziesz krótki opis tego dzieła.

 

 

* * *

 

MATEMATYKA W ŚWIECIE ARABSKIM

(VIII – XV wiek)

 

W artykule tym znajdziesz informacje na temat rozwoju matematyki w świecie arabskim w okresie średniowiecza

* * *

 

Tu znajdziesz przykłady technik mnożenia.

*   *   *

 

Anegdotymatematyczne

Spytano kiedyś Kartezjusza o to co jest więcej warte wielka wiedza czy wielki majątek? - Wiedza - odpowiedział Kartezjusz. - Jeśli tak, to dlaczego tak często widzi się uczonych pukających do drzwi bogaczy, a nigdy odwrotnie? - Ponieważ uczeni znają dobrze wartość pieniędzy, a bogacze nie znają wartości wiedzy.

 * * *

Izaak Newton napisał do zaprzyjaźnionego z nim generała: „Opowiadają tu, że wygrałeś dwukrotnie bitwy i podobno zostałeś zabity. Napisz mi, proszę cię usilnie, ile w tym prawdy! Chyba wiesz dobrze, jak zmartwiłaby mnie Twoja śmierć”.

* * *

Gdy Ampére był na przyjęciu u znajomych rozpętała się paskudna ulewa. Gospodarze, wiedząc, że gość ma dość daleko do domu zaproponowali mu nocleg. Ampére chętnie przystał na propozycję po czym, gdy gospodarze zajęli się ścieleniem łóżek gdzieś zniknął.
Po dłuższym czasie usłyseli dzwonek. W drzwiach zobaczyli przemoczonego do suchej nitki Ampére’a.
Gdzie Pan był? – zapytali z nieskrywanym zdziwieniem.
W domu, po piżamę – odparł spokojnie Ampére.

* * *

Woźnym na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Lwowskiego był niejaki Góral, którego przywoływano za pomocą sygnału świetlnego - ilekroć był potrzebny, zapalała się czerwona lampka. Jednakże Góral nie bardzo przejmował się swoimi obowiązkami i lampka świeciła się nieraz całymi godzinami. Docent matematyki Uniwersytetu Lwowskiego - Herman Auerbach, ponoć najdowcipniejszy z lwowskich matematyków, mawiał, że Góral ma atrybuty boskie - wszyscy go wzywają, na jego cześć wiecznie pali się lampka, ale nikt go nigdy nie widział.

 * * *

Auerbach kupił sobie nowy kapelusz, ale wkrótce ktoś mu go zabrał w kawiarni, zostawiając na wieszaku znacznie lichszy. Auerbach nosił ten podrzucony kapelusz nigdy go nie czyszcząc. Gdy go zapytano o powód takiego postępowania, mówił: - A co, złodziejowi będę czyścił?

 * * *

W księgarniach często Teorię ciał Browkina można znaleźć na półce "Anatomia", Zbiory Lelka - wśród poradników kolekcjonera, a Kombinatoryka Wilenkina polecana jest bywalcom kasyn. Inne pozycje literatury matematycznej można znaleźć w następujących działach księgarni: muzykologia (Oktawy Cayleya), przewodniki turystyczne (Przejścia graniczne, Paradoksy hotelu Hilberta), poradniki jubilera (Teoria pierścieni), zoologia bezkręgowców (ślimaki Pascala), socjologia (Teoria grup, Teoria kolejek), fizjologia (O jądrach homomorfizmów).

* * *

Wielki uczony francuski, chemik i bakteriolog Ludwig Pasteur, pracował akurat w swoim laboratorium nad szczepami ospy, kiedy pojawił się pewien mężczyzna i jako sekundant przekazał mu wyzwanie na pojedynek, którego zażyczył sobie jakiś arystokrata, nie wiadomo czym obrażony. - Trudno. - powiedział Pasteur - zgadzam się, ale jako wyzwany mam prawo wyboru broni. Proszę przekazać memu przeciwnikowi taką propozycję: mam tu dwie probówki. W jednej są bakterie ospy, w drugiej jest czysta woda. Jeśli człowiek, który pana tu przysłał zgodzi się wypić zawartość jednej z nich według swego wyboru, ja wypiję to, co jest w drugiej... Arystokrata nie zaakceptował propozycji Pasteura. Pojedynek nie odbył się.

 * * *

Mikołaj Kopernik, tłumaczył kiedyś w towarzystwie, że Ziemia obraca się wokół Słońca, a nie na odwrót, jak dotąd sądzono. Ktoś z obecnych na biesiadzie nie zgodził się z tym. Dyskusja trwała dość długo, ale Kopernik nie potrafił przekonać niedowiarka. Wreszcie zniecierpliwiony astronom rzucił na salę ostatni argument:
- Przecież nie ogień kręci się wokół pieczeni, lecz pieczeń przy ogniu obracać się musi...

* * *

Mam pomysł na uniwersalny rozpuszczalnik: ciecz, która będzie rozpuszczać każdy materiał, ale nie mam środków na realizację tej idei - powiedział Edisonowi pewien młody człowiek. - Uniwersalny rozpuszczalnik? - zdziwił się Edison. - A w jakim naczyniu będzie go pan trzymał?

 * * *

Conrad Roentgen otrzymał kiedyś list, w którym pewien pan prosił go o przysłanie kilku promieni wraz z instrukcją ich użycia, ponieważ nie ma czasu, by przyjechać do uczonego osobiście. Roentgen odpowiedział: " W tej chwili nie mam, niestety, promieni. Pragnę przy tym zauważyć, że ich wysyłka to nadzwyczaj skomplikowana sprawa. Już łatwiej będzie panu przysłać mi swoją klatkę piersiową".

 * * *

Pewnego razu jeden ze studentów zaczepił w korytarzu idącego szybkim krokiem von Neumanna.
Student - "Przepraszam, profesorze von Neumann. Czy mógłby mi pan pomóc w pewnym problemie rachunkowym?"
Von Neumann - "Dobrze kolego, byle szybko. Jestem bardzo zajęty".
Student - "Mam kłopot z tym zadaniem".
Von Neumann - "Spójrzmy...".
Po krótkiej chwili słynny matematyk stwierdza - "Odpowiedź brzmi dwa pi do potęgi piątej".
Student - "Wiem panie profesorze, bo rozwiązanie jest na odwrocie. Mam problem jedynie z dojściem do takiego wyniku".
Von Neumann - "Dobra, pokaż mi to jeszcze raz". Po krótkiej pauzie stwierdza - "Prawidłowa odpowiedź to dwa pi do potęgi piątej".
Sfrustrowany już nieco student - "Ale ja znam odpowiedź. Chciałbym po prostu wiedzieć, w jaki sposób rozwiązać to zadanie...".
Zniecierpliwiony von Neumann - "Nie rozumiem o co ci już chodzi kolego, przecież przy tobie rozwiązałem to zadanie na dwa różne sposoby!"

* * *

Jeden ze studentów często aż do wieczora pracował w uczelnianym laboratorium fizycznym. Rutherford zauważył wysiłki swojego podopiecznego i pewnego wieczora zapytał - "Co pan robi w ciągu dnia?"
"Także pracuję" - dumnie odpowiedział student, pewny, że za chwilę zostanie pochwalony.
"A kiedy, do diabła, pan myśli!?" - wykrzyknął zdenerwowany Rutherford.

* * *

Arthur Eddington, mimo czasochłonnej pracy naukowej często wykładał. W trakcie jednego z nich przedstawiał wczesne koncepcje, dążące do wyjaśnienia struktury Wszechświata. Dużo uwagi poświęcił hinduskiej idei, że Ziemia opiera się na skorupie żółwia-giganta. Słynny fizyk stwierdził, że nie jest to najlepszy model, ponieważ nie tłumaczy, na czym opiera się żółw. Po wykładzie do Eddingtona podeszła sędziwa dama. Jesteś zdolny młody człowieku, bardzo zdolny- stwierdziła- ale niewiele wiesz o hinduskiej kosmologii. Pod tym żółwiem, o którym mówiłeś, aż do samego dołu są inne żółwie!

 * * *

John William Strutt, lepiej znany jako lord Rayleigh, był chyba ostatnim z wielkich fizyków, którzy prowadzili badania głównie we własnym domu. Urodził się w 1842 roku jako najstarszy syn Johna Jamesa Strutta, drugiego barona Rayleigh. W 1861 roku wstąpił na uniwersytet w Cambridge i skończył z wyróżnieniem studia matematyczne. Potem odbył długą podróż po Stanach Zjednoczonych, a po powrocie znacznym kosztem urządził sobie laboratorium fizyczne w rodzinnej posiadłości Terling Place.
Królowa Wiktoria darzyła Rayleigha szczególną sympatią. Podobno pewnego razu, obserwując, jak pali on fajkę, zażartowała, że nawet tak wybitny eksperymentator nie potrafi zważyć aromatycznego dymu. Rayleigh się z tym nie zgodził. Dla zabawy zrobiono zakład. Rayleigh zważył dokładnie porcję tytoniu, nabił nią fajkę, a po skończeniu palenia dokładnie zważył popiół. - Różnica to właśnie ciężar dymu - rzekł triumfalnie do królowej. Ta ze śmiechem wręczyła uczonemu jego wygraną i dodała: - Dotychczas widziałam tylko, jak ludzie puszczają z dymem pieniądze, a teraz zobaczyłam, że można je na dymie zarobić.

 

 

 

 

 

 

 

 





PARTNERZY
alter edukacja
Test IQ
oferty pracy nauczyciel
Piatnik
spinor's


©2004 made and hosted by mediacom